1390/10/09

"بهترین آلبوم‌های منتشر شده در سال 2011"

نویسنده: بردیا برجسته نژاد

سال 2011 سال عجیبی بود! موسیقی در این سال به شکل خیره‌کننده‌ای زیبا و خلاقانه و بدیع بود، به طوری که شاید انتخاب فهرست بهترین‌ها یکی از سخت‌ترین کارهای دنیا به نظر می‌رسید.

این پروسه از دو ماه پیش آغاز شد و از بین 463 آلبوم سال 2011 که شنیده‌ام همان ابتدا با حذف تعدادی از آلبوم‌ها یک فهرست 281 آلبومی بدست آمد و گوش کردن مجدد تک تک آنها آغاز شد. از این تعداد 74 آلبوم واجد شرایط شدند، 48 آلبوم انتخاب شدند، برای 37 آلبوم مطلب نوشته شد و در نهایت 30 آلبوم در فهرست برترین‌های سال 2011 جا گرفت.

ذکر یک نکته خیلی مهم است و آن اینکه ترتیب آلبوم‌ها به معنی خوب بودن آلبوم پایین لیست نسبت به بالای لیست نیست! دلیلش هم این است که این فهرست اولین اصل از ایجاد یک لیست را زیر پا گذاشته است: همخوانی اجزای تشکیل‌دهنده! از آنجا که هر کدام از آلبوم‌ها ژانر خاص خود را دارند، چندان مقایسه آنها با هم عاقلانه نیست. یعنی بر فرض اگر یک آلبوم هارد راک دیدید که در این لیست گذاشته شده و یک آلبوم پراگرسیو راک نیست، این به معنی ارزش‌گذاری بین آنها نیست. مفهومش این است که این لیست سلیقه‌ی شخصی من در سالی که گذشته است!

آلبوم نوئل گالاگرز های فلایینگ بردز از نوئل گالاگرز های فلایینگ بردز

30

آلبوم نوئل گالاگرز های فلایینگ بردز از نوئل گالاگرز های فلایینگ بردز

از همان زمان که آخرین آلبوم «اوسیس» Oasis با عنوان «روحت را بکاو» Dig Out Your Soul منتشر شد، شایعاتی مبنی بر جدایی برادران گالاگر طرفداران‌شان را نگران کرده بود تا بالاخره این اتفاق در سال 2009 افتاد و نوئل اعلام کرد که قصد دارد فعالیت انفرادی خود را بدون حضور برادر کوچکش، لیام، و خارج از سایه‌ی عنوان اوسیس آغاز کند. لیام هم رفت و «بیدی آی» Beady Eye را تاسیس کرد و همین امسال اولین آلبومش را به بازار داد که آنقدرها با استقبال مواجه نشد. اما نوئل حرکت ویژه‌ای انجام داد و آنهم تاسیس گروهی بود که نام خود او را یدک داشت: Noel Gallagher’s High Flying Birds به معنی خاص «پرندگان بلند پرواز نوئل گالاگر». اولین آلبوم او که نام خود پروژه برایش انتخاب شده توانست رتبه‌ی اول چارت‌های انگلستان و ایرلند را تصاحب کند. انگار اوسیس را برداشته و فرو کرده باشید در موسیقی پاپ! آلترناتیو راک در آن دوردستها می‌آید و کمی خودش را لا به لای بریت پاپ نشان می‌دهد و دوباره پنهان می‌شود. این آلبوم خوب است، چون موسیقی بریت پاپ خوب است. اگر قصد نداشته باشید آن را با کارهای اوسیس مقایسه کنید کاملاً از شنیدنش لذت خواهید برد.

آلبوم آسیب غیرنافذ از کاوالرا کانسپیریسی

29

آلبوم آسیب غیر نافذ از کاوالرا کانسپیریسی

آنها دوباره برگشته‌اند! بعد از دعوایی که بین برادران کاوالرا، دو عضو اصلی گروه برزیلی «سپولترا» Sepultura در گرفت هر دو به فاصله‌ی چند سال گروه را ترک کردند. بعد از چند پروژه‌ی ناموفق اتفاقی رخ داد و آنهم آشتی کردن آنها بود. نتیجه‌ی آشتی کاوالراها چیزی شد به نام «کاوالرا کانسپیریسی» Cavalera Conspiracy. دومین آلبوم آنها، «آسیب غیر نافذ» Blunt Force Trauma وحشی و افسارگسیخته است. مکس برگشته! با همان صدای پر هیبت و همان ترکیب ترسناک موسیقی گروو متال. آهنگها همانقدر که سریع آغاز می‌شوند، به سرعت هم به پایان می‌رسند. در کل آلبوم فقط «چنگیزخان» Genghis Khan است که چند ثانیه بیشتر از چهار دقیقه طول می‌کشد. حتی در بین این 11 آهنگ به «شکنجه» Torture بر می‌خورید که از دو دقیقه هم کمتر است. با این حال ضرباهنگ، ملودی، ریتم، تمپو، اصلاً هر چیزی که فکرش را می‌کنید آنقدر سریع رخ می‌دهد که شما می‌توانید از ابتدا تا انتهای هر آهنگ یک نفس فریاد بکشید. پیش از این در مورد آلبوم آسیب غیرنافذ از کاوالرا کانسپیریسی نوشته‌ام.

آلبوم پادشاه مرده است از دیسمبریستس

28

آلبوم پادشاه مرده است از دیسمبریستس

عجیب است! از همان ابتدای فعالیت گروه «دیسمبریستس» The Decemberists آثارش را دنبال کرده‌ام، همیشه از شنیدن آهنگهایش لذت برده‌ام و همیشه متعجب بوده‌ام که چرا هیچ کدام از آثارش هیچ جایگاه خاصی در چارت‌های معتبر دنیا کسب نمی‌کنند! اما حالا و بالاخره ششمین آلبوم آنها، «شاه مرده است» The King is Dead، توانست رتبه‌ی اول چارت آمریکا را از آن خود کند. آنها یک چیز خاصی در آهنگهاشان دارند که از آن به موسیقی روستایی یاد می‌شود و حالا رولینگ استون این آلبوم را روستایی‌ترین اثر آنها تا به امروز می‌خواند. کالین ملوی، خواننده و رهبر گروه، می‌گوید که این آلبوم (و تا حدودی دو آلبوم قبلی) تحت تاثیر جنبش احیای موسیقی فولک انگلیسی و پیاده کردنش برای موسیقی فولک آمریکایی نوشته شده است. موسیقی این آلبوم مانند همیشه جدا از روستایی بودنش سیرکی از سازهای مختلف است: پیانو، ارگ، کیبورد، آکاردئون، گیتار آکوستیک، گیتار الکتریک، گیتار 12 سیمی، گیتار تنور، گیتار بیس، گیتار باریتون، هارمونیکا، بانجو، پرکاشن، درامز، ماندولین، ویولن، دایره زنگی و سازهای دیگر که نتیجه آن شده که اینجا یک خبرهایی باشد که خیلی جاهای دیگر نیست! آنها خودشان یکی از از بهترین‌ها هستند که این بار بهترین‌شان را ارائه داده‌اند. پیش از این خبر انتشار آلبوم پادشاه مرده است از دیسمبریستس را نوشته بودم.

آلبوم زمستان گرم از مموریز آو ماشینز

27

آلبوم زمستان گرم از مموریز آو ماشینز

تصورش هم هیجان‌انگیز است! اینکه تیم بوئنس انگلیسی از گروه پرآوازه‌ی آرت راک «نو-من» No-Man بیاید در کنار ژانکارلو ارا ایتالیایی از گروه حیرت‌انگیز پراگرسیو راک «نوساوند» Nosound و تصمیم بگیرند یک پروژه‌ی مشترک با هم به نام «مموریز آو ماشینز» Memories of Machines راه بیاندازند. «زمستان گرم» Warm Winter اولین اثر آنها آلبومی سنگین و شکیل در ژانر آرت راک از آب در آمده که در کنار هنرمندان مهمان صاحب‌نامی نظیر استیون ویلسون و کالین ادوین از پورکوپاین تری و جیم ماتئوس از او اس آی تبدیل به آلبومی شنیدنی و جذاب شده است. در اصل می‌توان این آلبوم و این گروه را کار دیگری از بوئنس دانست. اینطور که بنظر می‌رسد او چندان علاقه‌ای به پروژه‌های تک نفره ندارد: در کنار استیون ویلسون نو-من را تشکیل می‌دهد، با استفن بنت «هنری فول» Henry Fool را به شیوه‌ای کاملاً متفاوت، تلفیقی از پست راک و موسیقی جز و پراگرسیو، می‌سازد و حالا هم نوبت یکی از بهترین‌های ایتالیاست. البته انگار در تمامی این گروه‌ها هر آن چیزی که می‌شنوید تراوشات ذهن بوئنس است که با مهر تائید و امضای هم گروهی‌هایش اجرا می‌شود. هرچند به شخصه علاقه‌ای به صدای یکنواخت و خسته‌کننده‌ی تیم بوئنس به عنوان خواننده ندارم و انتظارم از آلبومی که پروسه‌ی ضبط کردنش چهار سال و نیم طول کشیده بیشتر از اینها بود، اما چیزی که می‌شنوید برای لذت بردن در ابعاد یک آلبوم خوب کافی‌ست. بله! شما دو No را دارید (No-Man و Nosound) که در کنار هم تبدیل به یک YES! بزرگ می‌شوند.

آلبوم سیزده از مگادث

26

آلبوم سیزده از مگادث

بعد از جدا شدن دیو ماستین در همان ابتدای کار از متالیکا و تاسیس گروه نسبتاً مشابه «مگادث» Megadeth، کمتر کسی خوش‌بین بود که این جوان پر ادعا بتواند بدون نبوغ بچه‌های متالیکا از پس موسیقی ترش متال بر بیاید. حالا از آن زمان حدود 30 سال گذشته. متالیکا در صدر شهرت موسیقی ایستاده، با پر اشتباه‌ترین اجراهای زنده، بدترین آلبوم‌هایی که ممکن است یک گروه با چنین اقتداری منتشر کند، و همان ترکیب اولیه (به جز عوض کردن دو بیس گیتاریست) و مگادث که بیش از 20 نفر به گروهی آماده و رفته‌اند که به تنهایی حول دیو ماستین می‌چرخد، اما همچنان بدون آنکه تلاش ویژه‌ای در تغییر ژانرش داشته باشد همچنان چیزی بیرون می‌دهد که شنیدنی و ستودنی است. اسم آلبوم «سیزده» TH1RT3EN است، چون این سیزدهمین آلبوم گروه است، اسم آهنگ سیزدهم این آلبوم هم 13 است. به قول ماستین نحسی 13 باعث شد که اتفاقات عجیب و غریبی برای ضبط آن رخ دهد. از بیماری گرفته تا تصادف، از گم شدن وسایل تا غیب شدن یکی از همکاران‌شان. این آلبوم یک اثر هوشمندانه است. صدای ماستین به اوج پختگی خودش بعد از این همه سال رسیده، ترانه‌ها و موسیقی با وجود آنکه تکرار همیشگی ژانر مگادث است، اما همچنان خلاقیت خود را حفظ کرده‌اند. اولین و آخرین ترک‌های آلبوم تنها آهنگ‌هایی هستند که بالای پنج دقیقه‌اند. حتی چیدمان آهنگ‌ها هم هوشمندانه است. مگادث نشان می‌دهد شاید هیچوقت به اوجی که متالیکا داشته نرسیده، اما از همان ابتدا جایگاه و موقعیت خود را حفظ کرده و هیچوقت از دیدگاه طرفدارانش پایین نیامده است.

آلبوم بگذار حرف بزنند از هیو لاری

25

آلبوم بگذار حرف بزنند از هیو لاری

«هیو لاری» Hugh Laurie یک جانور عجیب و غریب و همه فن حریف است. به اینکه رمان می‌نویسد و با نقش اصلی در سریال هاوس شهرت جهانی دارد کاری نداریم. چیزی که برای ما اهمیت دارد این است که هیو لاری 52 ساله در کنار نویسندگی و بازیگری و کارگردانی و دوبله، با انتشار اولین آلبومش با عنوان «بگذار صحبت کنند» Let Them Talk قدم به دنیای موسیقی حرفه‌ای گذاشته است. آهنگ‌های این آلبوم بازخوانی ترانه‌های مشهور کلاسیک موسیقی بلوز است و که لاری جدا از خوانندگی در آن در نقش نوازنده گیتار و پیانو هم ظاهر شده است. هنرمندانی نظیر تام جونز، ایرما توماس و دکتر جان به عنوان خواننده‌ی مهمان در این اثر حضور دارند و همگی در کنار هم اثری را ارائه می‌دهند که در موسیقی بلوز نظیرش کم پیدا می‌شود. با وجود آنکه امسال جف بریجز، هنرپیشه‌ی برنده‌ی جایزه اسکار، هم آلبومی در سبک کانتری منتشر کرد، اما اثر هیو لاری با وجود آنکه آهنگهایش بازخوانی بود بیشتر به دلم نشست. پیش از این در مورد آلبوم بگذار حرف بزنند از هیو لاری صحبت کرده ام.

آلبوم پسران شمال از بلک اسپایدرز

24

آلبوم پسران شمال از بلک اسپایدرز

اسمشان مسخره است! عنکبوت‌های سیاه! انگار قرار است با یک گروه لات و لوت و جیب‌بر و مسخره طرف باشید. اما «بلک اسپایدرز» Black Spiders یک گروه هارد راک لعنتی انگلیسی است. تصورش را بکنید آنها هنوز آلبوم اول‌شان را منتشر نکرده بودند که آزی آزبورن از آنها دعوت کرد در فستیوال آزفست برنامه اجرا کنند. اسم‌شان را بگذارید کنار، اینکه از سال 2008 شروع به کار کرده‌اند را هم بگذارید کنار، اینکه امسال اولین آلبوم‌شان را منتشر کرده‌اند را هم بگذارید کنار، به نتیجه نگاه کنید که چیز هیجان‌انگیزی از آب در آمده است. «پسران شمالی» Sons of the North بین هارد راک و استونر راک بازی می‌کند، بالا می‌رود و پایین نمی‌آید، ریتم‌ها تند هستند، موسیقی هیجان‌انگیز است، صدای پیت اسپایدر هیجان را چند برابر می‌کند و شما کافی‌ست پشت فرمان باشید و با شنیدن آهنگ‌ها خودتان را به کشتن بدهید. این همان چیزی‌ست که برای جنب و جوش و در عین حال فریاد نیاز دارید.

آلبوم برعکس‌ها از سوئیچ فوت

23

آلبوم برعکس‌ها از سوئیچ فوت

«سوئیچ فوت» Switchfoot یک گروه دوست‌داشتنی‌ست! بعید می‌دانم در این یک مورد اختلاف نظر داشته باشیم. اما اگر انصاف را رعایت کنیم معمولاً آثارشان از حد یک پاپ راک خوب و در عین حال معمولی فراتر می‌رود. شاید آنقدر که از آنها در چارت‌های مسیحی و مذهبی استقبال می‌شود در جای دیگری مورد توجه قرار نگرفته باشند. اما سوئیچ فوت در آخرین آلبومش، «برعکسها» Vice Verses، استانداردهای خودش را پشت سر گذاشته است. موسیقی الکترونیک به شکل کاملاً محسوسی در همه جا سرک می‌کشد تا جایی که افکت‌های آن صدای جان فورمن، رهبر و خواننده گروه، را تنها نمی‌گذارد. آهنگ «جنگ درون» The War Inside، یکی از بهترین‌های این آلبوم، کاملاً این رویه را نشان می‌دهد. این آلبوم جدا از آنکه مثل همیشه توانست در چارت کریسشن راک رتبه اول را کسب کند، موفق شد رتبه‌ی سوم در چارت‌های آلبوم‌های راک و آلبوم‌های آلترناتیو را نیز به خود اختصاص دهد. پیش از این در مورد آلبوم برعکسها از سوئیچ فوت صحبت کرده‌ام.

آلبوم سیاست عمیق از گریلز

22

آلبوم سیاست عمیق از گریلز

این چیزی که می‌شنوید قرار نبود این گونه باشد! یعنی تا کنون «گریلز» Grails در هیچکدام از آلبوم‌هایش اینقدر عجیب و غریب ظاهر نشده بود. اینبار قضیه فراتر از یک پست راک معمولی‌ست. در آلبوم جدیدشان، «سیاست عمیق» Deep Politics، سفر اعجاب‌انگیزی خواهید داشت به دنیایی که گریلز خودش برای‌تان ساخته است. سفر شما با همان اولین آهنگ آغاز می‌شود و در هر کدام از دو آهنگ بعدی پا به جهان تازه‌ای خواهید گذاشت. و اینها همه مقدمه‌ای‌ست برای آنکه با آهنگ اصلی آلبوم، یعنی سیاست عمیف مواجه شوید. نیمه‌ی دوم آلبوم به شکل جنون‌آمیزی تصویری‌ست. اصلاً کل آلبوم این خاصیت را دارد که انگار یک قلم در دست گرفته و برای‌تان دنیا را به تصویر می‌کشد. فضا امبینت‌تر از همیشه است، ویولن نقشی را بازی می‌کند که از یک گروه آمریکایی بعید بنظر می‌رسد و بیشتر به سبک کارهای اسکاندیناوی می‌خورد. فضای حاکم بر آهنگ‌ها نوعی تم شرقی را همراه خود دارد که هر چند لا به لای اتمسفر راک گم می‌شود، اما قابل چشم‌پوشی نیست. آلبوم آخر گریلز را فقط می توان با صفت «غافلگیر‌کننده» توصیف کرد، این چیزی که می‌شنوید نسبت به کارهای قبلی آنها یک جهش ژنتیکی به حساب می آید.

آلبوم تمام حقوق از بین رفته از ایربگ

21

آلبوم تمام حقوق از بین رفته از ایربگ

مهمترین نکته‌ای که می‌توان در خصوص گروه نروژی «ایربگ» Airbag گفت این است که آنها بهترین شاگردان بزرگان موسیقی پراگرسیو راک هستند. چیزی که از آنها می‌شنوید چندان جدید نیست و البته این یکی از بهترین‌هاشان است که با وجود جدید نبودنش از شنیدن آن لذت می‌برید. اگر با این گروه آشنا نباشید، هنگامی که اولین آهنگ از دومین آلبوم‌شان، «تمام حقوق از بین رفته» All Rights Removed را می‌شنوید کمی غافلگیر می‌شوید! اشتباه نکنید! این یک ورژن جدید از «زمان به سرعت می‌گذرد» Time Flies گروه پورکوپاین تری نیست! کمی به آنها فرصت بدهید تا بتوانند زیبایی آهنگهاشان را به شما نشان دهند. انگار شما پاین اپل تیف و گازپاچو را انداخته باشید توی چرخ گوشت و بعد با لایه‌ای از پورکوپاین تری آن را پوشانده باشید و ادویه‌ی پینک فلوید به آن زده باشید و جالب این است که آنها به هیچ وجه منکر این شباهت نمی‌شوند. آهنگ‌های آلبوم دوم به اندازه‌ای زیبا و جذاب و آرامش‌بخشند که اهمیت ندارد قبلا بارها نظیرش را شنیده‌اید یا نه. چیزی که می‌شنوید منحصر بفرد نیست، اما عالی و بی‌نقص است.

آلبوم مکان‌های مخفی از تیناوی

20

آلبوم مکان‌های مخفی از تیناوی

زمانی که گروه روسی «تیناوی» Tinavie اولین آلبومش را منتشر کرد، اثری به معنای واقعی ترکیبی و تلفیقی و زیبا بود. هر چیزی را می‌توانستید در آن پیدا کنید، از راک تا آر اند بی، از تریپ هاپ تا پست راک، از جز تا پاپ. حالا آنها با دومین آلبوم‌شان، «مکان‌های مخفی» Hidden Places دوباره همان داستان را پخته‌تر، قوی‌تر، حرفه‌ای‌تر و کامل‌تر تکرار می‌کنند. با سولوی عجیب گیتار، پیانو، ساکسیفون، اصلا همه چی! تا دل‌تان بخواهد در ژانرهای گوناگون، در فضاهای مختلف می‌توانید با سولوهای مختلف به پرواز درآیید. یک چیزی به اسم «بوسیده‌ شده‌ی خورشید» Kissed by the Sun را دارید، پر از الکترونیک و هیجان، آهنگ مکان‌های مخفی را دارید، تماماً با سولوی گیتار الکتریک، و حتی «ماه نقره‌ای» Silver Moon را دارید که یک دقیقه اول آن به شکل کاپلا اجرا می شود (A Cappella به ژانری از موسیقی گفته می‌شود که در آن از هیچ سازی استفاده نشده و تمامی اصوات توسط انسان تولید می‌شود. نظیرش را در موسیقی کلیسایی شنیده‌اید) این آلبوم دوست‌داشتنی‌ست، هم فال است و هم تماشا، شما به یک پارک رفته‌اید که از گشت و گذار در آن لذت خواهید برد.

آلبوم هاردکر هرگز نمی‌میرد، اما تو خواهی مرد از موگوای

19

آلبوم هاردکر هرگز نمی‌میرد، اما تو خواهی مرد از موگوای

انگار «موگوای» Mogwai را گذاشته‎‌اند وسط و دورش چیزی به اسم پست راک را ساخته‌اند! موگوای مرکز و هسته‌ی پست راک است، چیزی که می‌توانید آن را معیار و ملاک سنجش گروه‎‌های دیگر این ژانر بدانید. هفتمین آلبوم آنها، «هاردکر هرگز نمی‌میرد، اما تو خواهی مرد» Hardcore Will Never Die, But You Will، نه چیزی کم دارد نه زیاد. موگوای همان طور، به همان شکل و به همان سبک قدیمی و البته هنوز و همچنان عالی و هیجان‌انگیز است. اما اتفاقی که اینجا افتاده همکاری دوباره با پاول سوج، تهیه‌کننده اولین آلبومشان است. سوج چندان مرد قدرتمندی در عالم تهیه‌کنندگی نیست، اما بارها این مساله عنوان شده که او یکی از افراد موثر در شکل‌گیری اولیه‌ی گروه، به این فرم و با این مدل موسیقی، بوده است. آل‌میوزیک به این آلبوم 4 از 5 داده و می‌گوید: «شاید به اندازه‌ی بهترین آلبوم‌های موگوای در همان ابتدا شما را جذب نکند، اما این هم شاهکار دیگری در پرونده‌ی این گروه است»

آلبوم مفهوم از هنرمندان گوناگون

18

آلبوم مفهوم از هنرمندان گوناگون

موسیقی امبینت چیزی مانند جریان روح در زندگیتان و جریان زندگی در روحتان است. می‌توانید بوسه‌های اصوات را بر احساستان حس کنید، می‌توانید با آن روز و شب باشید، گرم و سرد باشید، خوب و بد باشید و با آن بخش بزرگی از زندگی را دوباره زندگی کنید. آنهایی که امبینت گوش می‌کنند در جای خود، اما آنها که امبینت می‌سازند، طور دیگری به دنیا و زندگی و محیط و آدم‌ها نگاه می‌کنند. آنها چیزهایی را می‌بینند که ما نمی‌بینیم و چیزهایی را می‌فهمند که ما نمی‌فهمیم. حالا تصور کنید 11 نفر از همین هنرمندان موسیقی امبینت، هر کدام یک تک آهنگ، تک آهنگی که قبلا جایی منتشر نشده، از خود بگذارند درون مجموعه‌ای به اسم «مفهوم» Context، و 11 روح در 11 آهنگ دمیده شود . همگی جمع شوند در یک آلبومی که خودش یک روح خالص و یگانه دارد. فضایی که این 11 آهنگ در کنار هم برایتان می‌سازند تجربه‌ای شگرف برای گوش و ذهن و روح‌تان خواهد بود، جاده‌ای که تک تک آهنگ‌ها شما را در آغوش می‌گیرند و حیرت‌زده تحویل آهنگ بعدی می‌دهند. قبلاً آلبوم مفهوم از هنرمندان گوناگون را معرفی و در مورد تک تک آهنگها صحبت کرده‌ام که به گمانم یکی از جذاب‌ترین پست‌های این وبلاگ در سال گذشته باشد.

آلبوم لانگ دیستنس کالینگ از لانگ دیستنس کالینگ

17

آلبوم لانگ دیستنس کالینگ از لانگ دیستنس کالینگ

آلمانی هستند، پست راک هستند و عالی و شنیدنی! در مورد موسیقی‌شان می‌توان گفت: چیزی نسبتاً خاکستری رنگ مابین پست راک و پست متال با چاشنی موسیقی آوانگارد. ابتدا سال 2006 یک چیزی شبیه آلبوم اما دمو با عنوان «تظاهرات»  dmnstrtn منتشر کردند که نیم ساعت موسیقی پست راک روان و خوب و ساده و دوست‌داشتنی را در دل خود داشت. اما سال 2007 اولین آلبوم‌شان با نام «خلیج ماهواره» Satellite Bay تقریباً گویای چیزی بود که بعداً در آلبوم سال 2009 یعنی «از نور اجتناب کن» Avoid the Light کاملاً رنگ و بوی منحصر به فرد خودشان را گرفت. آن آلبوم یک آهنگی به اسم «قبر کناری» The Nearing Grave دارد که وارد فضای پراگرسیو راک می‌شود و جوناس رنکس (از گروه کاتاتونیا) هم در آن می‌خواند. این اتفاق قبلاً در خلیج ماهواره و آهنگ  «ساخته شده بدون دست» Built Without Hands با حضور پیتر دولوینگ (از گروه هانتد) افتاده بود. حالا آخرین آلبوم آنها چیزی به همان تلخی و خوشمزگی‌ست. آن قضیه این بار هم تکرار شده و آنها در آهنگ «میدلویل» Middleville وارد فضای پراگرسیو شده‌اند، این بار با حضور جان بوش (خواننده‌ی سابق انترکس و خواننده فعلی آرمرد سینت). آلبوم جدید بهترین کارشان نیست، اما یکی از بهترین‌های پست راک 2011 است.

آلبوم احساسات از لونتیک سول

16

آلبوم احساسات از لونتیک سول

ماریوس دودا، خواننده‌ی گروه لهستانی «ریورساید» Riverside، در پروژه‌ی تک نفره‌اش یعنی «لونتیک سول» Lunatic Soul  آلبومی بسیار سیاهی را منتشر کرد به اسم لونتیک سول. دو سال بعد دودا در جواب آلبوم اولش آلبومی دیگری به بازار داد با عنوان لونتیک سول 2 که تماماً سفید بود و پروژه‌ی او را به تعادل معنا داری می‌رساند. حالا دودا در سومین اثر انفرادی خود، «احساسات» Impressions، آلبوم بدون کلامی را منتشر کرده که انتهای خاکستری‌ست! او با حذف کلام و انتقال تمام مفاهیم به اصوات خاص الکترونیک که به شکل فوق‌العاده به خدمت موسیقی راک در آمده‌اند دست به کاری کاملاً متفاوت به نسبت تمام سابقه‌ی پر از افتخارش زده است. آهنگ‌ها از احساس یک تا احساس هشت شماره‌گذاری شده‌اند و همین‌ها مجموعه‌ای با عنوان احساسات را می‌سازد که ناشی از احساسات مردی‌ست که گوشه‌ی دنج و خلوتی به نام  لونتیک سول را پیدا کرده تا تمام و کمال خودش باشد.

آلبوم ماه از کائوان

15

آلبوم ماه از کائوان

باور کنید که «کائوان» Kauan یکی از آن معجزات روسیه است. انگار این کشور چنان فضای حاصلخیزی دارد که موسیقی راک در آن با جهش ژنتیکی مواجه شده است! کائوان (در زبان فنلاندی به معنای بلند) مغز متفکری به اسم آنتوان بلوف دارد که جدا از آهنگسازی و خوانندگی، مسئولیت نوازندگی گیتار و کیبورد را هم به دوش می‌کشد. او ابتدا با دووم متال و بلک متال در سال 2005 فعالیتش را آغاز کرد، اما در سومین آلبوم «سرزمین بادی آوا» Aava Tuulen Maa در سال 2009 به ناگهان همان اتفاقی که برای Anathema افتاد برای او تکرار شد: تغییر ناگهانی به سمت اتمسفریک فولک با نگرش ویژه‌ای به فضای ملنکولیک و یا به زبان ساده‌تر پر از اندوه. چهارمین آلبوم آنها با عنوان «ماه» Kuu (در زبان فنلاندی. اینکه یک گروه روسی چرا باید اسمش و عنوان تمام آثارش فنلاندی بداشد را نمی‌دانم!) یک اثر نابودکننده با چهار آهنگ حدوداً 10 دقیقه‌ای‌ است. هر چقدر امسال در اتمسفریک راک «شمرین» Shamrain طرفدارانش را ناامید کرد، کائوان به خوبی از پس تزریق غم و درد و اندوه به مخاطب بر آمده است!

آلبوم انار از مارکتا ایرگلوا

14

آلبوم انار از مارکتا ایرگلوا

«مارکتا ایرگلوا» Marketa Irglova از آن دختران دوست‎داشتنی و دلچسبی‌ست که با دیدن فیلم «یک بار» Once بی‌شک عاشقش می‌شوید، البته عاشق تمام سادگی و هنری که دارد. وقتی این فیلم را بازی کرد و موسیقی‌اش را به همراه گلن هنسارد ساخت، فقط 19 سال داشت. وقتی برای این فیلم برنده‌ی جایزه‌ی اسکار شد، تبدیل شد به اولین زنی که از جمهوری چک این جایزه را دریافت می‌کند و از آن مهمتر، جوانترین هنرمندی که در تاریخ این مراسم در شاخه‌ی موسیقی اسکار می‌گیرد. ایرگلوا پس از انتشار دو آلبوم با گلن هنسارد تحت عنوان گروهی به اسم «سوئل سیزن» The Swell Season، اولین آلبوم انفرادی‌اش را امسال با عنوان «انار» Anar منتشر کرد. آلبومی ساده و لطیف و دوست‌داشتنی که می‌تواند ایرگلوا را برای شما تبدیل به یک قدیس کند. سینگل اصلی آلبوم با عنوان «قوچانی دختر» Dokhtar Ghoochani، هرچند خواننده‌ی مهمانی به اسم آیدا دارد، اما ایرگلوای اهل جمهوری چک به زیبایی تمام همان یک خط را فارسی می‌خواند، عنوان آلبوم هم از «یه دونه انار، دو دونه انار...» همین آهنگ گرفته شده است. اناری که ایرگلوا به شما می‌دهد صد دانه که نه، اما دوازده دانه یاقوت خوشرنگ و رخشان دارد که با نظم و ترتیب یک جا نشسته‌اند!

آلبوم شانه‌ها و غول‌ها از کولپس آندر د امپایر

13

آلبوم شانه‌ها و غول‌ها از کولپس آندر د امپایر

ما اینجا با یک گروه پست راک دو نفره‌ی آلمانی طرف هستیم که فراتر از موسیقی و ماورای هنر فعالیت می‌کنند. آخرین آلبوم‌شان یک اثر کاملاً هدفمند است. یک موجی در آلبوم است که از همان اولین آهنگ شروع می‌شود و شما را تا انتها با خود همراه می‌کند. اگر بخواهید هر آهنگ را با یک فلش جهت‌دار نشان دهید، مهم نیست که هر کدام به چه چیزی اشاره می‌کند، مهم این است که همگی هم جهت هستند. اما ماجرای این گروه و سال 2011 به همینجا و همین آلبوم «شانه‌ها و غول‌ها» Shoulders and Giants ختم نمی‌شود. اول آنکه مجموعه‌ی مشترکی با «موون‌کیک» Mooncake تحت عنوان «امپراطوری ماه سیاه» Black Moon Empire منتشر کرده‌اند که چیزی کم از معجزه ندارد و دوم آنکه به سفارش یکی از سازمان‌های مربوطه برای حمایت از طرح جلوگیری از شکار بی‌رویه کوسه‌ها، سینگلی با عنوان «مرگ خاموش» The Silent Death ساخته‌اند که دیوانه‌تان می‌کند. آنها فراتر از موسیقی و ماورای هنر هستند و همین باعث می‌شود که آثارشان ارزشمندتر از آن چیزی باشد که بتوانید تصور کنید.

آلبوم نکاتی برای سنتز از سون مایل جورنی

12

آلبوم نکاتی برای سنتز از سون مایل جورنی

اینها یکی از با حوصله‌ترین و در عین حال دقیق‌ترین گروه‌هایی هستند که ممکن است تا به امروز شناخته باشید. امسال سومین آلبوم (اگر البته دموی آنها در سال 2001 را حساب نکنیم) گروه دانمارکی «سون مایل جورنی» The Seven Mile Journey به همان سبک و سیاق همیشگی، اما در حد و اندازه‌ای حرفه‌ای‌تر منتشر شد. موسیقی آنها مانند یک قطره آغاز می‌شود و به پیش می‌رود و آرام آرام جمع می‌شود و شما را بلند می‌کند و دور خودش می‌چرخاند و سیل می‌شود و هجوم می‌آورد و خرد و له و داغان‌تان می‌کند و هر آن چیزی که باقی می‌ماند را تحویل آهنگ بعدی می‌دهد! آنها باحوصله‌اند، چرا که تکه تکه اصوات را، نه یک جا!، بلکه دانه به دانه کنار هم می‌چینند که حاصلش می‌شود یک موسیقی پست راک بی‌نظیر که می‌تواند در تمام مدتش شما را اسیر خود کند. شما نه ناگهان از زمین کنده می‌شوید، نه ناگهان به اوج می رسید، و نه ناگهان به زیر می خزید و در عمق فرو می روید. آنها به زیبایی این روند را کاملا تدریجی و آهسته و آرام انجام می‌دهند و بدون آنکه متوجه شوید، می بینید که در اوج یا عمق اسیر شده‌اید. «نکاتی برای سنتز» Notes for the Synthesis، یعنی آلبوم آخرشان، از «کالبدشکافی‌های خود دیگر» The Alter Ego Autopsies بیست دقیقه‌ای گرفته تا «ترانزیت‌ها» Transits پنج دقیقه‌ای، شما را می‌فریبد و در خود غرق می‌کند. با «مسافرت هفت مایلی» سفر خوش بگذرد!

آلبوم پیانو و نور از برایان کرین

11

آلبوم پیانو و نور از برایان کرین

می‌توانید ساعت‌ها، روزها، هفته‌ها، و حتی می‌توانید تمامی عمر به صدای پیانوی «برایان کرین» Brian Crain گوش دهید و هر لحظه‌اش را لذت ببرید. برایان کرین جانور عجیبی‌ست که از بدو تولد آهنگ می‌ساخت! وقتی که کودک بود آهنگ‌ها را سوت می‌زد و وقتی از او می‌پرسیدند این چه آهنگی‌ست، جواب می‌داد: «نمی‌دانم! الان ساختمش!» وقتی شش ساله بود بخاطر استعدادی که در آهنگسازی داشت اولین پیانو را برایش خریدند، اما برایان به جای پیانو به بیس‌بال علاقه داشت و نتیجه آن شد که برایان کرین 15 ساله یک بازیکن بیس‌بال حرفه‌ای بود که همچنان آهنگهایی که می‌ساخت را سوت می‌زد. برای برایان زندگی هنری به طور رسمی در 19 سالگی و تاسیس یک استودیوی صدابرداری در هالیوود شروع شد. او بسیاری از استانداردهای ادیت صدا را در هالیوود پایه‌گذاری کرده است. آلبوم «پیانو و نور» Piano and Light حاوی 12 آهنگ سولوی پیانو است که شما را در خود غرق می‌کند! به جرات می‌توان گفت این آلبوم از تمامی آثار قبلی او (که تعدادشان هم زیاد است) یک سر و گردن بالاتر است. کرین در این اثر فضایی از آرامش را برایتان خلق می‌کند که تا مدتها نیشتان تا بناگوش باز خواهد ماند!

آلبوم ال کامینو از بلک کیز

10

آلبوم ال کامینو از بلک کیز

یک آلبوم دیگر از گروهی که فقط خودش می‌تواند خودش باشد! سال گذشته آلبوم «برادرها» Brothers از «بلک کیز»The Black Keys غوغا کرد، و حالا امسال هم نمی‌توان از هفتمین آلبوم‌شان به سادگی گذشت. شما با این گروه می‌توانید در موسیقی راک سفر کنید و به گذشته بروید و موسیقی آنها پلی‌ست بین موسیقی راک مدرن و راک قدیمی. آلبوم جدید آنقدر هیجان‌انگیز و دوست‌داشتنی است که آل‌میوزیک سخت‌گیر به آن 4.5 از 5 داده و گاردین 5 از 5 را هم برایش کم می‌داند. موسیقی آنها آنقدر عجیب، جذاب و خوشگل است که دل‌تان می‌خواهد بلند شوید و خودتان را حسابی بتکانید! تصور کنید که این دو دیوانه اسم آلبوم‌شان را می گذارند شورلت «ال کامینو» El Camino، بعد روی جلد عکس کرایسلر می‌گذارند! «پسر تنها» Lonely Boy اولین آهنگ و اولین سینگل این آلبوم در چارت کانادا و انگلستان رتبه اول را کسب کرد. این سینگل هم برای خودش یک کاور دارد، اشتباه نکنید! عکس آن شورلت ال کامینو نیست. عکس روی کاور پسر تنها یک بولدوزر تنهاست که در بیابان پارک شده است!

آلبوم 21 از ادل

09

آلبوم 21 از ادل

2008 سالی بود که «ادل» Adele با 19 آمد. 19 عدد معنا داری برای این هنرمند بود، چون در آن زمان 19 سال داشت. اولین آلبومش آنقدر قوی بود که تمام خوبی‌های پاپ را داشت و از بدی‌هایش خبری نبود. ادل در 21 سالگی، پس از تجربه‌ی یک شکست تلخ عاشقانه، آلبومی را منتشر کرد به اسم 21 که غوغا کرد. در چارت 24 کشور دنیا رتبه‌ی اول را گرفت. 11 هفته‌ی پیاپی در رتبه‌ی اول چارت انگلستان ماند و تکان نخورد و تبدیل شد به موفق‌ترین خواننده زن تاریخ انگلستان (پیش از او این رکورد دست مدونا بود، 9 هفته در 1990). او حتی توانست بطور همزمان در هر دو چارت سینگل‌ها و آلبوم‌ها رتبه‌ی اول را کسب کند، اتفاقی که در انگلستان از سال 1964 و گروه بیتلز تا با حال رخ نداده بود. قطعاً و بی‌هیچ شکی 21 بهترین آلبوم پاپ، البته با خمیرمایه‌ی موسیقی سول، در سال 2011 است. اثری که می‌توانید از شنیدن تک تک آهنگهایش نهایت لذت را ببرید.

آلبوم ورای آسمان سیاه از مانکی3

08

آلبوم ورای آسمان سیاه از مانکی3

خیلی دقیق نمی‌توان ژانر مشخصی برای گروه سوئیسی «مانکی3» Monkey3 پیدا کرد. پست راک؟ سایکدلیک راک؟ در هر دسته‌ای که دل‌تان می‌خواهد قرارشان دهید، بی‌شک آنها یکی از بهترین‌های همان دسته هستند. موسیقی مانکی3 می‌تواند نقش دارو را برای شما بازی کند. می‌تواند شما را در خلصه‌ای فرو ببرد که جای دیگر تجربه‌اش نکرده‌اید. آنها یک چیزی در ریف‌های تکرارشونده‌ی خود دارند که به آن هایپنوتیک (هیپنوتیزم کننده) می‌گویند و حتی در کنسرت‌هاشان با جلوه‌های نور و تصویر این حالت را چند برابر می‌کنند. چهارمین آلبوم آنها با نام «ورای آسمان سیاه» Beyond the Black Sky اثری رویایی است. شما می‌توانید با این آلبوم ایمان بیاورید یا کافر شوید، این آلبوم تمام راه‌های رسیدن یا راه‌های فرار را در اختیارتان می‌گذارد. وقتی «از میان بیابان» Through the Desert را می‌شنوید، چشمان‌تان را ببندید و اجازه بدهید در نیمه‌ی دوم هر بیابانی که دلش می‌خواهد شما را ببرد. بعد از 9 دقیقه‌ی شما به جایی خواهید رسید که آنجا فقط برای شماست! این آلبوم در انتها هر کسی را در یک ایستگاه متفاوت پیاده می‌کند. فقط کافی‌ست همان ابتدا به او بگویید که حال و روزتان چگونه است، خودش می‌داند چه بلایی سرتان بیاورد!

آلبوم صحنه‌هایی از روزی دیگر از من ان اوشن

07

آلبوم صحنه‌هایی از روزی دیگر از من ان اوشن

دیوید راته با آخرین اثر پروژه‌ی شخصی‌اش، «من ان اوشن» Man an Ocean با نام «صحنه‌هایی از روزی دیگر» Scenes from another Day یک روز را برایتان تصویر می‌کند، روزی که مانند تمام روزهای دیگر آغاز می‌شود، اما پایانش به یک انقلاب و تحول می‌رسد. عنوان‌بندی آهنگ‌ها بی‌نظیر است و راته با همین اسم‌ها انعطاف‌پذیری را از شما می‌گیرد و تفکرش را به زیباترین شکل به شما تزریق می‌کند. آلبوم با «نور سفید، رویای صبحگاهی» White Light, Morning Dream شروع می‌شود، او در «ماشین‌ها و پل‌ها» Cars and Bridges و در همان دنیای تکراری به سمت محل کارش می‌رود، به سمت «من از این شغل متنفرم» I Hate This Job. روز به نیمه رسیده و حالا وقت «ناهار در یک پارک، چشم‌ها بسته است» Lunch in a Park, Eyes Closed، اما چیزی در ذهنش جان می‌گیرد: «من به اینجا تعلق ندارم» I Don’t Belong Here و حاصل می‌شود «فرار در 2 بعد از ظهر» Escape at 2PM. او دور می‌شود و در ذهنش مرور می‌کند «هرگز برنخواهم گشت» Never Going Back و در نهایت «یک زندگی جدید» A New Life با «قلمروی نامعلوم»Uncharted Territory. پیش از این در مورد آلبوم صحنه‌هایی از روزی دیگر از من ان اوشن صحبت کرده‌ام.

آلبوم جمجمه‌ها از آپ سی داون سی

06

آلبوم جمجمه‌ها از آپ سی داون سی

موقعی که در سال 2009 سومین آلبوم این گروه منتشر شد، فقط بخاطر اسم‌شان سراغ‌شان رفتم. البته آن زمان اسم‌شان «آپ سی داون سی» UpCdownC نبود! شاید باورتان نشود، اما اسم‌شان را Up-C Down-C Left-C Right-C ABC + Start گذاشته بودند! چیزی که شنیدم یک آلبوم پست راک استثنایی و حیرت‌انگیز بود که تمام آن هیجان و در عین حال نگرشی که از این ژانر انتظار می‌رود را در خود داشت. این گروه پست راک انگلیسی لعنتی در آخرین روزهای سال 2011 آلبوم چهارمش، «جمجمه‌ها» Calaveras (به اسپانیایی) را منتشر کرد و کل فهرست برترین‌های سال من را بهم ریخت! موسیقی آنها همان پست راک عجیبی‌ست که می‌تواند شما را از جا بلند کند و سر و کله‌تان را به دوران در بیاورد. منتها شما علاوه بر تمام مولفه‌های پست راک اینجا با یک راک انگلیسی هم طرف هستید. اینها تخصص ویژه و غافلگیرکننده‌ای در ریتمیک کردن آهنگ‌ها دارند. درست جایی که شاید انتظارش را ندارید ملودی چنان بازی زیبایی با دست و پاتان می‌کند که وقتی به خودتان می‌آیید می‌بینید که در حال تکان دادن خودتان و رقصیدن با آهنگ‌ها هستید. جمجمه‌ها چیزی در همان حد و اندازه آلبوم‌های قبلی‌ست، و این حرف خودش یعنی شما با یک آلبوم فوق‌العاده طرف هستید.

آلبوم حالت‌های آزادی مشروط من از پوسیفر

05

آلبوم حالت‌های آزادی مشروط من از پوسیفر

مینارد جیمز کینن می‌آید و یک حرکت ویژه‌ای انجام می‌دهد و آن هم یک پروژه‌ی تک نفره و متفاوت در کنار «تو» Tool و «ا پرفکت سیرکل» A Perfect Circle با نام «پوسیفر» Puscifer است. مینارد در پوسیفر کاملاً از آن زمختی‌ای که در هر دو گروهش دارد فاصله می‌گیرد و غم و دردی که در آنهاست را نگه داشته و پررنگ‌ترش می‌کند. موسیقی او وارد فضای تریپ هاپ می‌شود، حتی در جاهایی امبینت و اکسپریمنتال را نیز به بازی می‌گیرد. نتیجه‌ی این پروژه هر چیزی بود، تا به امروز آنقدرها هم ویژگی خاص و جالبی نداشت! اما حالا، آلبوم «حالتهای آزادی مشروط من» Conditions of My Parole، دومین آلبوم رسمی پوسیفر، چیزی از شاهکار کم ندارد. اثری غافلگیرکننده که با همکاری ده‌ها هنرمند تهیه و ضبط شده است. در این آلبوم دیگر از آن حال و هوای کمدی راک که در آلبوم قبلی بود خبری نیست. صدای فوق‌العاده‌ی مینارد در چیزی مثل «دره‌ی سبز» Green Valley و «افق‌ها» Horizons جادو می‌کند و این را به یادتان می‌آورد که دارید روح برهنه‌ی او را در یک پروژه‌ی تک نفره می‌شنوید.

آلبوم ملت کودکان کارخانه از جردن رینی

04

آلبوم ملت کودکان کارخانه از جردن رینی

موسیقی «جردن رینی» Jordan Reyne، نسیمی‌ست که از نیوزیلند می‌وزد و رایحه‌ی موسیقی سلتیک را با فولک و اینداستریال در می‌آمیزد. موسیقی او مدهوش‌کننده است، تاریک است، سیاه است و در عین حال شنیدنش لذت فراوان دارد. آهنگ‌ها ریشه در افسانه‌ها و داستان‌های کهن دارند، هر کدام از آنها بارها و بارها به اشکال مختلف در فرهنگ سلتیک نقل شده‌اند، اما چیزی که جردن رینی تعریف می‌کند حکایت دیگری‌ست. می‌گویند او شیند اوکانور است که در قرن 19 در خانه‌ای به همراه ترنت رزنور (ناین اینچ نیلز) گیر افتاده است! ششمین آلبوم او، «ملت کودکان ملت کارخانه» Children of a Factory Nation، را اکثر منتقدین با واژه‌ی «میخکوب‌کننده» توصیف کرده‌اند، اثری که می‌تواند یکی از بهترین‌های فولک نوآرهایی باشد که تا کنون شنیده‌اید. آهنگ‌ها در هم تنیده شده‌اند، به شکلی که انگار کنار ساحلی تاریک و سرد قدم می‌زنید و وقتی به خودتان می‌آیید که دیگر آب از سرتان گذشته است!

آلبوم رحمت برای غرق شدن از استیون ویلسون

03

آلبوم رحمت برای غرق شدن از استیون ویلسون

«استیون ویلسون» Steven Wilson، هنرمند صاحب‌نام انگلیسی و یکی از مطرح‌ترین چهره‌های موسیقی پراگرسیو راک حال حاضر دنیا، در دومین آلبوم انفرادی خود غوغایی به پا می‌کند که نظیرش را تا کنون نشنیده‌اید. معجونی حیرت‌انگیز از موسیقی پراگرسیو راک که با حفظ ساختار اصلی خود، با ادوات موسیقی جز ساختار‌شکنی می‌کند. ویلسون در دومین آلبوم انفرادی‌اش انگار پورکوپاین تری و بلکفیلد و نو-من را ترکیب کرده، چاشنی جز به آن اضافه نموده و شما را به 83 دقیقه ضیافت در آلبومی با عنوان «رحمت برای غرق شدن» Grace for Drowning دعوت می‌نماید. آل‌میوزیک در مورد آن می‌نویسد: این آلبوم سفر مشخصی را نشان می‌دهد که از «اندوه» آغاز شده، در «خشم» امتداد می‌باید و در «پذیرش» به پایان می‎‌رسد. این خبر خوب را هم بدانید که شنیده‌ها حاکی از ساخت آلبوم جدید استیون ویلسون در خلال تور آلبوم رحمت برای غرق شدن است. پیش از این بطور مفصل در مورد آلبوم رحمت برای قرار غرق شدن از استیون ویلسون صحبت کرده ام.

آلبوم تشریفات استنشاق داروی بی‌هوشی از آبسکیورد اسفینکس

02

آلبوم تشریفات استنشاق داروی بی‌هوشی از آبسکیورد اسفینکس

«برای گرفتن دست شنونده، او را به حاشیه‌ی دیوانگی رساندن، از دیوانگی برایش گفتن، و دوباره او را صحیح و سالم برگرداندن» این توصیفی‌ست که در رابطه با پروژه‌ی اعجاب‌انگیز «آبسکیورد اسفینکس» Obscure Sphinx می‌گویند. موسیقی وحشت‌انگیزشان به کنار، اجرای بی‌نظیرشان به کنار، ملودی و ریتم‌های سنگین و در حین حال پروازدهنده‌شان به کنار، صدا و هنر خواننده گروه است که در اصل مدهوش‌تان می‌کند. او فریاد می‌زند، خودش را به آب و آتش می‌زند، از درونش نعره می‌کشد و این شما هستید که از روی زمین بلند و با او و دیوانگی‌اش همراه می‌شوید. «تشریفات استنشاق داروی بیهوشی» Anaesthetic Inhalation Ritual اولین آلبوم آنهاست. طنین موسیقی پست متال که نه تنها از وارد شدن به فضای ژانرهای دیگر نمی‎‌ترسد، بلکه شما را به راحتی می‌ترساند! این آلبوم می‌تواند تمام خشم شما را بمکد و در خودش حل کند. این فرصت را از دست ندهید.

آلبوم پادشاه شاخه‌ها از ریدیوهد

01

آلبوم پادشاه شاخه‌ها از ریدیوهد

تام یورک خودش یک دنیا موسیقی و یک ژانر است! حالا دوباره روح یورک در قالب «ریدیوهد» Radiohead می‌آید و دوباره تحول جدیدی ایجاد می‌کند. ریدیوهد در طول تمام این سال‌ها بعد از چندین آلبوم آلترناتیو راک به نوع خاصی از موسیقی اکسپریمنتال رسیده است که نظیرش پیدا نمی‌شود. «پادشاه شاخه‌ها» The King of Limbs، هشتمین آلبوم استودیویی این گروه، انگار کشف یک کهکشان دیگر در جهان موسیقی باشد. در آهنگ‌ها به شکل کاملاً مشخصی بیس گیتارهای کالین گرینوود و درامز و پرکاشن فیل سلوی پررنگ و حساس شده‌اند. استفاده از سمپل‌ها و ایجاد لوپ‌ها را بگذارید در کنار موسیقی امبینت که به شکلی نامحسوس به آهنگ‌ها تزریق شده به طوری که می‌توانید صدای طبیعت، پرنده و باد، را در آلبوم بشنوید. تام یورک خودش این آلبوم را بسیار ویژوال می‌داند و معتقد است موسیقی آمده تا بجای تصاویر برایتان منظره بسازد. این آلبوم نتوانست نظر بعضی از دوستداران ریدیوهد را جلب کند، اما اینطور که مشخص است به شدت من را تحت تاثیر قرار داده است! این اثر، که تماماً تاثیر‌گرفته از هنر و خللاقیت تام یورک است و می‌توان گفت پررنگ‌ترین حضور او در تمام تاریخ ریدیوهد به حساب می‌آید، چه خوب باشد و چه بد، یکی از شاخص‌ترین و متفاوت‌ترین آثار آنها اینجا رقم خورده است. در اکثر آهنگ‌ها صدای تام یورک است که بار ملودی را به دوش می‌کشد، ترانه‌ها همچنان تام یورکی هستند، با جمله‌بندی‌ها و اشارات و کنایاتی که کمتر کسی متوجه منظورش می‌شود و در یک کلام: این آلبوم یک اثر پیچیده از یک گروه پیچیده با رهبری یک آدم بسیار پیچیده است. پیش از در مورد آلبوم پادشاه شاخه‌ها از ریدیوهد صحبت کرده‌ام.

دیدگاه خود را وارد کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

پست‌های مرتبط

Post
بهترین‌ آلبوم‌های منتشر شده در سال 2016
1395/10/08

به رسم هر سال نگاهی می‌اندازیم به 30 آلبوم برتر سال 2016. دو نکته را هر سال تکرار می‌کنم که به گمانم دیگر تکرارشان، به آن شکل تشریحی، لزومی ندارد. اول اینکه این لیست به دلیل عدم همخوانی در اجزای تشکیل دهنده و یکی نبودن ژانرها، اعتبار عمومی و همگانی ندارد و فقط برگرفته از سلیقه و ارتباطی‌ست که من با آنها برقرار کرد‌ه‌ام. دوم آنکه این لیست فقط شامل آلبوم‌های رسمی و استودیویی آرتیستها می‌شود.

Post
بهترین‌ آلبوم‌های منتشر شده در سال 2015
1394/10/09

سال 2015 را پشت سر گذاشتیم. به رسم هر سال نگاهی می‌اندازیم به 30 آلبوم برتر سال 2015. لطفاً قبل از هر چیز به دو نکته‌ی نسبتاً مهم زیر توجه کنید:

Post
بهترین آلبوم‌های منتشر شده در سال 2014
1393/10/11

سال 2014 یک دقیقه‌ی پیش به پایان رسید. به رسم هر سال نگاهی می‌اندازیم به 30 آلبوم برتری که در سال گذشته منتشر شده‌اند. توجه به این دو نکته دارای اهمیت است:

Post
بهترین آلبوم‌های منتشر شده در سال 2013
1392/10/11

سال 2013 یک دقیقه‌ی پیش به پایان رسید. پروسه‌ی انتخاب بهترین‌های سال از یک ماه پیش آغاز شد، بین 418 آلبومی که امسال گوش کرده‌ام. تک تک آلبوم‌های این فهرست مجدداً شنیده شد و از آن تعداد 45 آلبوم برای مشخص کردن لیست نهایی انتخاب شدند. در نهایت با قتل‌عام تعداد زیادی از آثار قابل توجه امسال، 30 آلبوم در فهرست برترین‌های سال 2013 جا گرفتند. مانند همیشه ذکر دو نکته خیلی مهم است:

Post
بهترین آلبوم‌های منتشر شده در سال 2012
1391/10/12

سال 2012 عجیب‌ترین سال موسیقی بود. انگار که ترس ویژه‌ای تمام دنیا را گرفته باشد که مبادا امسال دنیا طبق پیش‌بینی مایاها تمام و هنر نهفته در هنرمندان بدون آنکه به ظهور برسد کشته شود! امسال هر کسی که توانست آلبوم جدید منتشر کرد.

Post
بهترین آلبوم‌های منتشر شده در سال 2010
1389/10/08

زمان معرفی بهترین آلبوم‌های سال 2010 فرا رسیده. این را بگویم که دنیای موسیقی بی‌نهایت و نامحدود است و قاعدتاً آلبوم‌های فراوانی منتشر شده که من نشنیده‌ام و در این فهرست لحاظ نشده‌اند، و البته این لیست بر اساس سلیقه‌ی شخصی من مرتب شده و ممکن است با آن موافق نباشید یا جای خالی چند آلبوم را احساس کنید.

Post
بهترین آلبوم‌های منتشر شده در سال 2009
1388/10/09

سال ٢٠٠٩ میلادی تمام شد. اکثر سایت‌های و منابع موسیقی بهترین‌هاشان را در سال گذشته اعلام کرده‌اند. حالا من هم تصمیم گرفتم همین کار را بکنم و بهترین آلبوم‌های سال ٢٠٠٩ را به نظر خودم معرفی کنم. این کاری‌ست که می‌خواهم از این به بعد با تمام شدن هر سال انجامش دهم.

در حال بارگزاری..